بامداد سرد و بخارآلود

کودکی چشم باز نکرده، زبان گشائید
به تحقیر قبیله سنگستان،که مائیم

ندانست قبیله خواهد شوراند زبان درازش را
و عاقبت به سوگ خویش خواهد رفت

سالهاست در محوری است بین افسانه و حقیقت
همه زمان، روبروی مرگ هزار آوا
این است سزای پلک زدن و دیدن بی جا

و آن کودک منم
هزاران سال از بودنم میگذرد اما هنوز نیامده ام!
و امروز سالگرد همان بامداد است

تولدی دیگر!

شمایانِ من نما از من هم فراترید
خطابه ای به شما...!
از جولان دادن در سرزمین هیچ خسته ام
همه خود مسیرند لیک ،من مسیرم را دار زده ام !
مسیرم مرده است و حتی اندیشیدن به رغبت سوزاندن جنازه اش  فرار است.
دچار ویرانیم ،آرواره ام خونابه میجود،  خونابه ای از جنسِ چکنم؟
رود خانه ای از این چه کنم ها در اتاقم جاری است  باز قزل آلا وار زنده ام !
غرق شدنم ،همین وصف را به دنبال دارد...
این چه ترکیبی میان زنده ماندن و مردگی است ؟

بسکوتید همه...!

از من هیچ انسانکی هیچ نخواهد ساخت!  از هیچ  من خواهند گفت !

نوازندگان نوا مرده
نویسندگان قلم شکسته
نقاشان بوم متلاشی
فیلسوفان زخم دهان
و روحانیان منبر منصب

هزار سال از بودنت گذشته است

آمدی و خواهی رفت

تو نیستی و من تو را در نیستی خواستم

مرا ببخش که اینچنین سزاوار آوار شدنم

بانوی طلائی های خورشید !

منم آن مترسک مزرعه تنهایت

کجای این دل بگذارم آن سفره زرد رنگ رخت را...!

خدایت نگهدار آنچنان که نیامده برایم رفته ای ...!

در شادیِ اذهانِ شاید شادنما چه چیز نهفته؟
غصه ی قصه های دروغین ؟
یا شادی مشوشِ کودکانه ی بی اعتنایی ؟
چرا کیست های محورِ من ها از فقانِ هم بی خبرند؟
شعار :
دردی بی اتمام
دلیل:
توجیحی اسباب بازی سان
راه حل:
جستجوی مرگ

اه که من فقانم فراری است و من جا مانده...

مدتی قبل اشتهای عجیبی بر زنده ماندن در تمامی تنم شوق را از چشمه چشمانم باریدن کرد‌٬ من بازمانده ای از همان امیدم که در ناامیدی بر امید بودنش استوار ماند!

همانند افسری که صبح ها دلتنگیش را به سربازان سرفه میکند میسرفم که هان ای دوستان نادیده ام باز زنده ام و مینویسم٬ هر چند دلتنگی سرفه شده ام بی معنی است که از کناره ذهنتان میتراود! 

مسیر من سنگلاخش تمام شد اما کوهی در پیش روست

به امید پشت سر گذاشتن این هیاهوی ساکن

موجودی غریب و موجودی قریب

انسانی حساس  پر از احساس

ناجی و منجی جنایت کار محض

سایه و سایه بان

فقر و ثروت

عشق و نفرت

تمامیش در طی سالها از ذهنم گذشت

 همه اینها شاید تو نباشی اما امروز تکه ای از تو به تبریک گفت

 

درد من از این نیست که همه نیست شدند

درد من از آن است که همه کیست شدند

در پس این همه اصوات حجیم

ما ماندیم با نیستی

روزهای مکرر این دوره از زندگی خسته ام کرده حمایت دنیای اطرافم رو از دست دادم تنها یک شخص برای من باقی مونده که... راستش زائده ی خیالی در سر ندارم و بلند پرواز هم نبودم انگار لذت تماشای باران فقط حجم طوفان اولش سهم منه ولی هنوز امیدوارم که این روزهای بی اتمام زودتر به پایان برسه‌ از همه دوستای عزیزم ممنونم که فراموشم نکردن و برام پیغام گذاشتن از عزیزانی که انتقاد میکنم هم پوزش من فقط و فقط نظرات شخصیم رو میگم و دلیل به درستیش نیست دوست دار کوچکتون "مسیحا"

عشق در من چنین است
عشق در تو چنان است
من چنین شنیده ام عشق را
تو چنان شنیده ای عشق را
بگو که از سر چیست نزاعت
تو با من آشنا نیست نگاهت

"محمد فتحی"

چه خوب،چه بد آمدم !

قلب کودکم که در کشاکش روز های طوفانیم از هم نگسستی

چشمان پربغضم که در دردها همیار من بودید روزتان گرامی

و ای دستان پرمحور و پیرم چه سخت با کلمات میجنگید، شما هم مبارکتان

تن پر زخم ز زخمه های ناباوری ها به تو هم تبریک

و پر مسئله ام که این جسم بر چه توانی توانست ناتوانیم را بتواند توان دهد!

 ای جسم بارانی ،میدانم پر از رفتارهای نکرده ام، ای احساس من، تولدم بر تو مبارک

از خیسی چشمان من امشب ندای ناله سان زمین برخواست :

 که ای گمگشته به بالیم مرنجان دلم را که وجودم پراست زغم های ناله سردادگانی چون تو،به خیال خود و با خود بودنت ببال که هیچ موجودنامی چون تو برایت نخواهد ماند، آرام باش و برای خود و دلبری چون خود زندگی کن!

در پاسخش سرائیدم:  منه اول بی من است و رها در مسیر ناپیداست

و منه دیگر در غار افلاطونی همانند آن کوران،به دنیای تاریک و بازی با سایه ها بر میگردد و به دهانه غار پشت میکند چرا که آفتاب حقیقت ـ آنچه که هست ـ را هیچ زمان نتوانست مشاهده کند و این بود سرشت همگانه اش و دربند ماندن خویش را به، زافکار گل و بلبل تلقی کرد

ننگ بر من و ما و...

من از هجوم سردرد های زیاد به کلمات پناه میبرم

امروز هم بیمارم و بر این بیماریم افزود خبری از پاک شدن حجم ادب

من از دیار کفرم؟  باشد !

خجلم که در این جهنم سرد دست و پا میزنم

حسرت برای فرهنگی معاوضه شده

دریغ برای این گذران تاریک

و افسوس که فاعل هیچ کاری برای این فاجعه ها نیستم

عشق مخلوق ما خدای خود را کافر شد و خود حکم ران وادیه عاشقان است کَرَم به که کند که داند؟

تنها معجزه ای او را از بنده ای جهنمی نام رها خواهد کرد

پس عشق وای بر تو که ترکت کنند!

جرم من چیست ؟

بیگناهیم از بابت چه باید اثبات شود ؟

نمیدانم حتی خون مردگی دستانم چه حادثه ای را لمس کرده ؟

فقط میدانم که نمیدانم چه شده !!!

انتظار برای حضور پدر

صدای ضرب بسته شدن در

دستان خالی دربدر

چشمان بسته بی پدر

و حسرت امروز و آرزوی فردا

که آن دستان حاوی چیزی باشد !

من ...!  نه نه من نه!!!!!

نه نه نه من!!!!!

نه بگذریم من نه!!!!!!!!!

وای من یا من نه کدام؟!!!!!

کیست ؟

شاید...!

همه سکوت میکنند که خودم باورم شد این تنها دهن کجی آئینه است نه من!